Graag had ik u hier uitgebreid verteld over mijn eerste indrukken van Japan. Maar de dag verliep een beetje raar. Om te beginnen voelde het helemaal niet als een dag. Ruim 24 uur geleden begon ik aan de reis en helaas was ik niet helemaal fit. Op zich viel het allemaal nog wel mee, maar omdat ik een tussenstop in Moskou maakte was mijn biologische klok door al die verschillende tijdszones al snel in de war. De vorige keer dat ik deze kant van de wereld opging was dat per trein, en dan heb je niet zoveel last van verspringende tijdzones. Maar zeven tegelijk, zoals nu, dat blijkt toch iets te veel voor mijn interne wekker.
Niet zo erg natuurlijk. iedereen heeft in dit soort situaties last van een jetlag en ik verwacht dat dat snel over is. Belangrijkste is natuurlijk, dat ik hier eindelijk ben. Nu zal blijken of maanden van voorbereiding hun vruchten af gaan werpen.
Waar ik op voorbereid was, maar wat toch een behoorlijke shock to the system was, waren de talloze prikkels die Tokyo voortdurend uitzendt. Zóveel mensen, zóveel gebouwen, zóveel neon, zóveel lawaai... Ik ben natuurlijk ook in steden als Cairo en Hong Kong geweest, waar ze er ook wat van kunnen. Maar Tokyo is een klasse op zichzelf. Het is interessant je af te vragen Waarom dat zo is. Ik zal er nog weleens op terugkomen. Wat tot toe vooral opvalt zijn al die kleine culturele verschillen. Dat ze in winkels, het hotel maaar zelfs in kiosks een apart schaaltje hebben waar je je geld op moet leggen, waarna het wisselgeld er vol eerbied met twee handen voor in de plaats gelegd wordt. En ook als je wat aangereikt krijgt (zoals net de sleutel van mijn hotelkamer) gaat dat ook zonder uitzondering met twee handen. Over het voortdurende buigen heb ik het dan nog niet eens.
Ook zo wennen: niet alleen rijden ze hier links, maar ook op roltrappen en trottoirs word je geacht links te houden. Het is enorm wennen, meer nog dan in Engeland. Ik loop nog geregeld onbedoeld recht(s) tegen de stroom in.
Japan is een land met chronisch ruimtegebrek, Dat merk je aan alles. Flatgebouwen gaan moeiteloos de hoogte én de diepte in (winkels met drie kelderverdiepingen zijn volkomen normaal), behuizing is over het algemeen klein en ditzelfde geldt voor mijn hotelkamer. Er staat een tweepersoonsbed in en daarmee is hij eigenlijk al vol. Ze hebben er nog een tafeltje, stoel en TV bij weten te smokkelen, maar daardoor houd je eigenlijk geen bewegingsruimte meer over, Zeker niet omdat er ook nog een badkamertje in zit, voorzien van de onvermijdelijke WC met allemaal enge hightech functies en een badkuip die, zoals in Japan gebruikelijk, heel hoog en heel kort is. Je wordt geacht er gehurkt of met opgetrokken benen in te zitten. Voor Japanners, gemiddeld toch al wat korter, is dat waarschijnlijk geen probleem maar het kostte mij enkele contortionistische capriolen voordat ik er enigszins comfortabel een plek in gevonden had.
Zomaar wat indrukken van mijn eerste momenten in Japan. Als ik uitgeslapen ben volgt er meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten