Eén van de voornaamste redenen om deze hele reis op touw te zetten, was mijn wens om met de shinkansen. te reizen. En ik werd in die wens niet teleurgesteld. De trein uit de N700-serie waar ik mee van Tokyo naar Osaka reisde behoort tot de nieuwste modellen en haalt snelheden van 300 kilometer per uur. Hij kan nog veel harder (op sommige baanvakken 320 km, terwijl men het experimenteel al tot 332 km gebracht heeft) maar ook die 300 kilometer is al indrukwekkend. Vooral ook, omdat je binnenin nauwelijks merkt dat je zo snel gaat. De shinkansen rijdt behoorlijk geruisloos en soepeler dan enige andere trein die ik ken. De trajecten zijn zoveel mogelijk kaarsrecht, maar waar en bocht onvermijdelijk was hangt de trein tijdelijk enigszins schuin. Spectaculair om mee te maken. En hoe hard je gaat merk je eigenlijk pas als je met Google Maps je positie opzoekt en ziet hoe het stipje dat jij voorstelt met een noodgang over de kaart schuift. Ook bijzonder is het, als je een trein in tegenovergestelde richting passeert. De relatieve onderlinge snelheid benadert dan de 600 kilometer, en dat heeft tot gevolg dat je eigenlijk alleen maar een witte vlek langs ziet schieten. Het is misschien een beetje vroeg om vast te stellen, maar het reizen met de shinkansen is nu al een van de absolute hoogtepunten van deze trip.
Foto's maken ging bij zulke hoge snelheden natuurlijk niet. maar een plaatje wil ik u niet onthouden. Eén van de meest fantastische uitzichten van mijn reis was namelijk het plotseling vaag opdoemen van de berg Fuji in de verte. Het was maar kort, en onderstaande foto doet het geen enkel recht. Maar dit was met recht een van de fraaiste uitzichten van Japan
Inmiddels ben ik dus in Hiroshima aangekomen. Omdat ik pas aan het eind van de middag in mijn hotel was (waar ik een kamer kreeg die bijna een kopie lijkt van die in Tokyo, met als voornaamste verschil dat alles hier iets luxer is) heb ik van de stad nog weinig gezien. Morgen ga ik naar het Peace Park en bijbehorende museum, dat gewijd is aan de atoombom die op 6 augustus 1945 boven de stad werd afgeworpen. Ik ben vanavond vast wat rond gaan wandelen en kwam zo bij waarschijnlijk wel het bekends te monument van de stad, namelijk de A-Bomb Dome. Eén van de weinige gebouwen waar nog iets van overbleef na de explosie, en die men in gehavende toestand als herinnering heeft laten staan. Ook al was ik er niet zo lang, het was een uiterst beklemmende ervaring. Misschien kom ik er nog eens op terug, als ik ook de rest van de monumenten bezocht heb. Het zorgde er in elk geval wel voor dat mijn stemming enigszins in mineur raakte.
Misschien is dat ook wel de reden dat ik verder niet bepaald onder de indruk was van de stad. Het is, dat is wel grappig om vast te stellen, extreem rustig in vergelijking met de chaos van Tokyo. Maar verder kon ik weinig moois ontwaren. En wat ik héél vervelend vond: er fietsen voortdurend mensen op de stoep, waardoor je steeds goed uit moet kijken. Maar zo'n eerste indruk zegt ook niet alles en misschien kijk ik er morgen wel anders tegenaan.
Ik merk trouwens dat ik het bloggen steeds meer als een verplichting ga zien en om die reden ga ik mijn observaties en ervaringen opsparen en zal er na thuiskomst een leuk verhaaltje van proberen te maken. Ik doe zoiets omdat ik het leuk vind, niet omdat het moet. En het gaat steeds meer als 'moeten' voelen. Blijf deze plaats vooral in de gaten houden, maar stel uw verwachtingen niet te hoog. Wie mij op Facebook volgt kan korte updates tegemoet blijven zien. Dat u het maar weet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten